fb
PMK Mannheim

Okiem historyka

Polska Misja Katolicka w Mannheim obejmuje posługą  duszpasterską Polaków zamieszkałych w północnej części diecezji Freiburg: region Rhein-Neckar (dekanaty: Mannheim, Heidelberg, Weinheim, Wiesloch, Kraichgau) i Odenwald-Tauber (dekanaty: Buchen, Lauda, Mosbach, Tauberbischofsheim). Początki duszpasterstwa polskojęzycznego w Mannheim sięgają jednak XIX wieku.

Kronika parafii niemieckiej św. Bartłomieja w Mannheim-Sand­hofen wspomina, że już w połowie XIX w. Polacy, którzy przybyli z ziemi poznańskiej w poszukiwaniu pracy i zatrudnieni w fabryce włókienni­czej (Spinnereifabrik), mieszkali w Mannheim w dzielnicy Sandhofen (Jutekolonie). Modlili się oni w kościele św. Bartłomieja i odmawiali ró­żaniec (tyle kronika). Do dzisiaj zachował się sztandar Bractwa Ró­żańcowego z 1910 r., zakupiony przez polskie kobiety.

Po odzy­skaniu niepodległości w 1918 r. Polacy pozostali dalej w Jutekolonie w Mannheim-Sandhofen. Tu założyli Związek Sokołów oraz wstąpili w 1923 r. do Związku Polaków w Niemczech — oddział Mann­heim-Sandhofen. Stałej posługi duszpasterskiej w języku polskim wtedy jednak nie było. Jedynie na święta Bożego Narodzenia i na Wielkanoc przybywał polski duszpa­sterz z Westfalii.

Stałe duszpasterstwo polskie rozpoczęło się od zakończenia II woj­ny światowej. W maju 1945 r. w namiotach, barakach i pustych bun­krach w Mannheim mieszkało przeszło 30 tys. Polaków. W czasie oku­pacji w Mannheim był obóz pracy: 1300 Polaków pracowało przymusowo w fabryce samochodów Mercedes-Benz, a w pobliskim Ludwigshafen — 3800 w fabryce chemicznej BASE.  W tym czasie w Pa­latynacie i Badenii pracowały przymusowo dziesiątki tysięcy Polaków. W 1945 r. dla tych Polaków utworzono w Mannheim-Käfertal centrum szkoleniowe, a później powstały tzw. Oddziały Wartownicze i Techniczne przy Armii Amerykańskiej. Ordynariusz dla Polaków w Niemczech abp Józef Gawlina przydzielił do skupisk polskich i obozów UNRRA duszpasterzy wyzwolonych z obozu koncentracyjnego w Dachau.

16 VI 1945 r . do Mannheim przybył z  Dachau ks. Juliusz Janusz i rozpoczął pracę jako etatowy kapelan Oddziałów Wartowniczych i Technicznych przy Armii Amerykańskiej. Otrzymał przydział do Batalionu 3 Mannheim-Käfertal. W 1946 r. z chwilą uformowania Oddziałów Wartowniczych w Centra do sztabu każdego z nich wszedł kapelan w randze kapitana. W Mannheim, gdzie był główny obóz szkoleniowy Oddziałów Wartowniczych, w latach 1945-1950 na etatach stałych kapelanów pracowali księża: Feliks Gąsiorowski, Tadeusz Janowski, Stanisław Jezierski, Karol Radzienta i Franciszek Wajda. W Mannheim od 1950 do 1990 r. wychodził w języku polskim dziennik „Ostatnie Wiadomości" — organ prasowy Oddziałów Wartowniczych i Technicznych przy Armii Amerykańskiej.

Dzięki inicjatywie naczelnego kapelana Oddziałów Wartowniczych ks. prałata Juliusza Janusza powstał Ośrodek Polonijny „Marianum" w Carslberg-Pfalz. W tym ośrodku przez dziesiątki lat pod opieka sióstr felicjanek polskie sieroty i półsieroty otrzymywały katolickie wychowanie.

Po śmierci ks. prałata Juliusza Janusza – 7 IX 1978, duszpasterzem w Mannheim został ks. Kazimierz Latawiec. Do Mannheim przybył on już w 1963 r. i od tego czasu był kapelanem przy Oddziałach Wartowniczych (w randze: kapitan, major, pułkownik).

1 IV 1979 r. dekretem abpa Oskara Saiera została ustanowiona Polska Misja Katolicka w Mannheim, a jej proboszczem został mianowany ks. Kazimierz Latawiec.Gdy w 1996 r. Oddziały Wartowni­cze i Techniczne przy Armii Amerykańskiej zostały rozwiązane, troska duszpasterska skoncentrowała się tylko na wiernych pochodzenia polskiego mieszkających na terenie misji.

W roku 2008 ks. prałat Kazimierz Latawiec przeszedł na emeryturę a urząd proboszcza w PMK Mannheim objął ks. Bogusław Banach.

Na podstawie: Duszpasterstwo polskojęzyczne w Niemczech 1945-2005, wyd. S. Bober, S. Budyn, Lublin-Hannover 2006.

Jan Paweł II
Od najdawniejszych czasów aż do naszych dni w ludzkiej kulturze pojawiają się odpowiedzi pesymistyczne, które redukują obszar życia tylko do wymiaru ziemskiego. Nawet w Starym Testamencie niektóre wersety Księgi Koheleta mówią o starości jako o walącej się budowli, która zostaje całkowicie i ostatecznie zniszczona przez śmierć (por. 12, 1-7). Ale właśnie w świetle tych pesymistycznych odpowiedzi jeszcze wyraźniejszych kształtów nabiera pełna nadziei wizja, promieniująca z całego Objawienia, a zwłaszcza z Ewangelii: «Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych» (Łk 20, 38). Apostoł Paweł poświadcza, że Bóg, który daje życie umarłym (por. Rz 4, 17), przywróci życie także naszym śmiertelnym ciałom (por. Rz 8, 11). Jezus zaś tak mówi o sobie: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki»(J 11, 25-26).

Porządek nabożeństw

Mannheim - Msze św. w niedziele o godz. 9.30 i 12.00
Virtuelle Tour

Gazeta Parafialna

Wieczór Muzyczno - Poetycki : 18.11.2017

Gazeta Parafialna